Category Archives: Foreign Language

Interview with SZ -colleagues A European perspective…

Maria Aquaro, who teaches Italian

1. What do you miss most about your home country? And what do you like best in Germany?

Oltre alla mia famiglia, mi mancano il calore della gente, che comunque prima si sentiva molto più di adesso, il mar Jonio e tutti i colori, i sapori e i profumi ad esso collegati.
La cosa che apprezzo di più in Germania è l’aria di libertà che si respira nelle grandi città, il rispetto per il diverso.

2. How has your language/identity changed over time?

La lingua della mia infanzia è l’italiano ma sono sempre stata esposta a più lingue, e sono cresciuta con il desiderio di studiarne tante, per cercare di scoprire, capire, conoscere culture diverse dalla mia. Adesso tante lingue fanno parte della mia lingua interiore.

3. What role does ‘bilingualism’ play in your life?

Io e mio marito abbiamo scelto di vivere in Germania perché abbiamo sempre ritenuto che fosse importante per i nostri figli crescere quantomeno bilingui. Per essere veri cittadini europei è necessario conoscere più lingue europee.

4. What would you recommend someone from your country coming to Germany?

È importante essere consapevoli del fatto che la cultura di appartenenza non è quella “giusta” in assoluto. Per un approccio positivo è necessario fare tabula rasa di tutti i pregiudizi.

5. What was your reaction to Brexit?

Da ragazza ho passato tante estati in Inghilterra a studiare inglese con tanti ragazzi da ogni paese d’Europa. In tutta sincerità sento di essere “diventata europea” proprio in Inghilterra. Ed è per questo che la Brexit è motivo per me di enorme tristezza.

Fredrik Ahnsjoe, who teaches German, and who has also taught Swedish

1.What do you miss most about your home country? And what do you like best in Germany?

Det jag faktiskt saknar mest är somrarna, naturen, kusterna och känslan som infinner sig omedelbart efter att ha passerat gränsen.

2. How has your language/identity changed over time?

Mina föräldrar kom till Tyskland 1973, då var jag två år gammal. Hemma pratades det alltid svenska. Om man sedan bara kommer till Sverige en gång om året några veckor under sommarlovet avbryts språkets naturliga utveckling. Släktingar påpekar då från tid till tid att det låter en aning gammalmodigt när jag pratar…


3. What role does ‘bilingualism’ play in your life?

Att vara tvåspråkig gav mig chansen att få jobba på universitetet här i Augsburg som lektor i svenska – nog det bästa som kan hända en språkmänniska som älskar sitt modersmål men har studerat germanistik i Tyskland. Nu är det Tyska som främmande språk som gäller – inte illa det heller!

4. What would you recommend someone from your country coming to Germany?

Att diskutera är bra, men här lär du dig att ta beslut!

5. What was your reaction to Brexit?

Hur kunde ni?!?

Luis Martín, who teaches Spanish

1. What do you miss most about your home country? And what do you like best in Germany?

Lo que más echo de menos es el mar y el contacto con los míos, mis amigos, el ambiente por las calles, la comida…

De Alemania me gustan los bosques, los veranos en los lagos; también la sensación de que las cosas funcionan…

2. How has your language/identity changed over time?

Sin duda alguna se produce una simbiosis entre las dos lenguas y las dos culturas. Entras en una especie de estado esquizofrénico: no eres de ningún sitio y de los dos a la vez. Vives una sensación de extrañeza y desarraigo constantes: para los de allí soy el alemán, y aquí sigo siendo el español. Digamos que tengo una doble identidad; al fin y al cabo soy géminis… (risas)

3. What role does ‘bilingualism’ play in your life?

El bilingüismo es fundamental en mi vida. Desde que vivo en Alemania es el pan de cada día. Con mis hijos lo integramos desde el primer día. Pero no solo aquí experimento el bilingüismo. También en España vivimos con la familia de Barcelona situaciones de bilinguismo y diglosia.

4. What would you recommend someone from your country coming to Germany?

Que debe tener la mente abierta y aceptar que las cosas aquí son algo diferentes. Ya sabes: In Rome do like the Romans (risas de nuevo)

5. What was your reaction to Brexit?

Incomprensión, tristeza, impotencia frente a la estupidez humana. Creo que ha sido una decisión en la que todos vamos a salir perdiendo. También creo que la población británica ha sido manipulada inflando el sentimiento nacionalista. Fue una lástima que los jóvenes no participaran más activamente en le referéndum; porque serán ellos los que sufrirán las consecuencias en el futuro fuera de la UE.

Christophe Lips, who teaches French

1. What do you miss most about your home country? And what do you like best in Germany? 

J’habite à l’étranger depuis si longtemps (quasiment la moitié de ma vie déjà) que j’ai désormais l’habitude de savoir patienter jusqu’au prochain séjour pour pouvoir obtenir ce qui pourrait me manquer. En fin de compte, rien ne me manque plus vraiment, si ce ne sont des petits moments comme lire un journal/un magazine sur la terrasse d’un petit café dans une petite ville française 😉
Ce que je préfère en Allemagne : l’aménagement des infrastructures pour favoriser la mobilité en vélo. Et, au fond, c’est tout un mode de vie (plus écologique, plus lent, moins stressant) qui est favorisé.

2. How has your language/identity changed over time?

J’ai découvert qu’une identité évolue en fonction des expériences, dont les expériences à l’étranger. J’essaie de m’approprier le “meilleur” (c’est subjectif bien évidemment) de chaque culture que je rencontre pour me construire et avancer dans la direction qui me convient le mieux dans la vie. Mon identité est en constante évolution, au rythme des découvertes d’autres cultures et modes de vie, mais aussi au rythme de mes découvertes linguistiques qui m’aident à comprendre profondément comment une culture est influencée (et influence) un langage.

3. What role does ‘bilingualism’ play in your life? 

Je vis dans un environnement trilingue, voire quadrilingue, au quotidien, que ce soit chez moi, ou au travail. C’est un ‘outil’ de travail, de communication, de rencontres et de compréhension de l’Autre et du monde au quotidien.

4. What would you recommend someone from your country coming to Germany?

“Ne traversez pas quand le feu est rouge, sous peine d’essuyer les regards les plus durs!”. Traverser la rue lorsque le feu est rouge en Allemagne (une habitude très répandue en France), c’est, j’ai l’impression, comme si je bousculais l’ordre établi, comme si je ne respectais pas tout un système construit autour du respect des règles qui doit éviter le chaos et favoriser les libertés. Un petit geste anodin pour un Français, mais lourd de conséquences en Allemagne.

5. What was your reaction to Brexit?

Etonné d’abord, parce que je ne pensais pas que cela pouvait arriver. Puis, déçu et triste de voir une Europe qui n’arrive pas/plus à se construire. La construction européenne est certes un processus, avec des progrès et des revers, des hauts et des bas, mais lorsqu’un pays décide de quitter l’Union européenne, le revers n’est pas sans conséquences. Je suis un enfant de l’Union européenne, j’en ai profité à travers mes voyages, les projets financés par l’UE, etc., pour rencontrer l’Autre et continuer de construire (jusque ma propre famille) ce projet humaniste inédit et exceptionnel. Aujourd’hui, elle est fragilisée et cela m’inquiète évidemment. C’est d’autant plus inquiétant que les arguments sont basés sur des questions d’identités et de cultures notamment. Puisqu’il n’est pas possible d’agir directement sur cette décision, tirons-en des leçons! La plus importante à mes yeux : c’est de ne pas/plus faire l’erreur de considérer une identité/une culture comme un phénomène fixe et facilement définissable. L’identité et la culture sont mouvantes, évolutives, dynamiques et bien plus complexes que la simple démarche de poser des étiquettes sans fondements ou de tenter de ‘ranger’ les Autres dans des boîtes. Cette démarche est en effet dangereuse car elle est réductrice et nous empêche de comprendre le monde dans sa riche complexité.

picture: pixabay

Lasciatemi cantare con la chitarra in mano, lasciatemi cantare, sono un italiano vero?

Identità: Il complesso dei dati personali caratteristici e fondamentali che consentono l’individuazione o garantiscono l’autenticità, specialmente dal punto di vista anagrafico o burocratico. Siamo davvero soltanto quello che un libro anagrafico dice di noi?

 Polisemia identitaria   

 In realtà, il concetto di “identità” muta profondamente, a seconda che lo si adoperi all’interno di un discorso matematico, filosofico o sociologico. Quindi, la prima cosa da fare quando se ne parla, è considerare in quale ambito se ne stia parlando, per quali fini, e quindi con quali significati. In ambito matematico l’identità evidenzia per definizione ‘’L’uguaglianza fra due espressioni nelle quali intervengano una o più variabili’’ ma, a prescindere da ciò, sia in ambito filosofico che sociologico, il concetto di identità indica una caratteristica, o un elemento, o un’idea che renda distinguibile un individuo da tutti gli altri. Caratteristiche, elementi e idee che filosoficamente non ammettono sfumature, e indicano una qualità, o un insieme di qualità, che non consentono ambiguità, e tanto meno confusioni.Sociologicamente invece, essi non rimangono fissi, ma evolvono sia rispetto alla crescita dell’individuo, dall’infanzia alla vecchiaia, sia per effetto dei cambiamenti che si verificano a livello sociale, dato che ciascun individuo è inserito in una società e ne viene influenzato. Perciò sarebbe lecito affermare sia che l’identità di un individuo, o di un gruppo, o di una comunità, sono qualcosa di permanente e di non negoziabile, che non ammette alterazioni, in quanto o si è se stessi, o non si è, sia quanti sostengono che, al contrario, l’individuo, i gruppi e le comunità, pur avendo coscienza di sé, modificano lentamente e necessariamente tale coscienza nel corso dei processi storici, sociali, culturali, economici e linguistici.

Uno, nessuno e centomila

 Ma possono la matematica, la filosofia o la sociologia farci capire chi siamo realmente?

Probabilmente no. Sicuramente no, ma di certo la ricerca della propria identità accompagna tutti noi attraverso un cammino lungo e tortuoso, un cammino da seguire per tutta la vita, pieno di domande e quasi mai di risposte certe.

Siamo il paese dove siamo nati? La lingua che parliamo? La cultura a cui apparteniamo? Sono le nostre idee a definire la nostra identità? Oppure siamo uno, nessuno e centomilacome affermava Pirandello? Chi può dirlo? Sono domande che ognuno di noi si è posto almeno una volta nella vita arrivando quasi sempre a pensare che forse Pirandello aveva ragione. Almeno nel mio caso è stato così. Cambiare paese, cambiare città, parlare un’altra lingua per inseguire un sogno infatti mi ha portato molte volte a riflettere su chi io sia realmente, e soprattutto a cercare di capire se avere lasciato la mia patria abbia fatto di me un nessuno, un italiano un po’ meno italiano insomma, perché è lì che sono nato, cresciuto e diventato quel che sono oggi. Beh, di certo questo cambiamento radicale mi ha reso più centomila che nessuno. Perché? Perché la mia identità, come quella di ognuno di noi, non è solo il mio paese, la mia cultura o la mia lingua, quello è solo il punto di partenza. Avere arricchito il mio bagaglio culturale di nuove esperienze, di nuovi punti di vista e di nuove idee non ha fatto altro che incrementare il mio essere, in continua evoluzione, facendomi rimanere sempre e comunque uno, me stesso con le mie radici appresso. Un me stesso con nuove esperienze da raccontare, in più di una lingua ormai, in perenne ritardo e con quell’insaziabile voglia di pizza da colmare. Alla fine sono italiano, no?

Si, essere uno, nessuno e centomila non è poi così male e credo che sia questa la definizione di identità più realistica che si possa dare. Identità è essere tutti diversi, ognuno con le proprie radici, la propria cultura e il proprio bagaglio di esperienze, ognuno uno, ognuno nessuno e ognuno centomilaa seconda della situazione, a seconda di ciò che si decide di essere, perché in fin dei conti siamo a noi a noi decidere chi siamo e come siamo. Nessun libro o vocabolario può spiegare chi siamo. Perché siamo ciò che viviamo e ciò che scegliamo di essere. In quanto a me, lasciatemi cantare con la chitarra in mano, lasciatemi cantare, sono un italiano, un italiano vero. E sento nel profondamente di esserlo ovunque io sia.

Text & picture: Giuseppe Mattia Lombardi

El fin de la guerra

finguerraUna mujer camina por la ciudad destruida. Los tacones de sus zapatos resuenan en la acera polvorienta. La mujer pasa por ruinas, ladrillos abandonados y pilas de ceniza. Todo es gris o negro. Pero no la mujer. Su vestido delicado emite un aura festiva, los cabellos rubios están bien arreglados y sus ojos resplandecen de alegría. Ella sabe que la guerra ha terminado.

La mujer cruza una calle llena de agujeros, sus pasos se aceleran. El rápido eco de los tacones. Allí está lo que queda de la estación. Los niños vuelven del campo, los hombres del frente. Él regresará también. Ella lo sabe. La estación está llena, otras mujeres, niños y niñas, gritando, riendo y llorando. Hablando y esperando a sus padres, hermanos, hijos, maridos, prometidos y novios. Llega un tren dañado, resollando y echando vapor. De repente, el vestíbulo se vuelve aún más caótico y ruidoso, en el aire se mezclan la felicidad, el luto, la esperanza y la certeza.

¿Dónde está? Ella sabe que él está allí, detrás de alguna espalda, detrás de alguna cara desconocida, ella lo sabe.

La mujer se da la vuelta, demasiadas personas la rodean, no puede ver.

– ¡Allí!

Ha retornado. Ella lo sabía. La guerra ha terminado. Los dos huyen de la estación abarrotada de gente. La mujer baila en la calle perforada, con su mano se ha colgado del brazo del hombre. La mujer salta y salta de felicidad. Una bomba, dormida bajo el adoquinado, se despierta con el ruido de los tacones que golpetean el pavimiento destruido. La bomba no sabe que la guerra ha terminado. Para ella, la guerra no tiene fin. De pronto, una explosión violenta destroza a la calle. Sin piedad un mar de llamas devora las ruinas, los tacones y a un hombre y a una mujer.

Text: Viktoria Rossi

Bretzel, birra e rock’n roll

Il 4 ottobre 2017 è stato per molte persone un giorno come tanti altri, ma per me ha rappresentato un nuovo inizio. Alle 15:30 di quel giorno io, papà e mamma siamo arrivati ad Augsburg dopo ben dieci ore di viaggio in macchina e lì ha avuto inizio per me quella bellissima avventura chiamata Erasmus.

Dopo essere arrivati allo Studentenwohnheim Göggingen e aver sistemato i bagagli nella mia camera, io e i miei genitori abbiamo passato alcune giornate insieme tra Wurst, Bretzel, Kartoffeln e giri nei posti più importanti di Augsburg e in particolare ci sono piaciuti molto il Rathaus e la Fuggerei, il primo complesso di case popolari nella storia. Il 7 ottobre abbiamo passato un’intera giornata a Monaco e il giorno dopo, dopo gli abbracci e la classica lacrimuccia, i miei genitori sono partiti per tornare in Italia. Ed è proprio dopo la loro partenza che sono sorte le prime insicurezze…

Quello ad Augsburg rappresenta il secondo semestre Erasmus della mia vita, dato che nel 2014 avevo passato sei mesi a León, in Spagna. Ma mentre lì mi sono ritrovato in un paese di cui conoscevo e parlavo bene la lingua e ho potuto fin da subito comunicare con la gente del posto, l’inizio del mio Erasmus ad Augsburg non è stato altrettanto facile. Non studiavo il tedesco da circa quattro anni e all’inizio non capivo niente di quello che dicevano i professori a lezione. Inoltre, quando mi trovavo a parlare coi miei compagni di corso tedeschi, facevo fatica anche a formulare frasi semplici come „Wie geht’s dir?“.

Molte persone si sarebbero perse d’animo, ma io non sono il tipo che si demoralizza alla prima difficoltà. Fin da subito mi sono rimboccato le maniche ed è andando a lezione di Deutsch als Fremdsprache e parlando con molti studenti tedeschi (tra cui la mia bravissima tutor Alexandra e alcuni ragazzi di ESN, l‘Erasmus Student Network) che sono riuscito a raggiungere un buon livello. Adesso riesco a sostenere una conversazione in lingua tedesca senza grossi problemi e questo è senza dubbio il traguardo più bello che potessi raggiungere.

Oltre a conoscere tanti ragazzi tedeschi a lezione o al Göggingen, ho stretto amicizia con molti italiani e con ragazzi provenienti da paesi come Grecia, USA, Spagna, Francia e Irlanda e questo mi ha permesso di fare pratica anche con le altre lingue straniere che conosco (inglese, spagnolo e francese) e di conoscere meglio altre culture. Coi miei amici, che non ringrazierò mai abbastanza per il solo fatto che mi sopportano, ho condiviso tante serate nella Bierstube del Goggingen e in locali di Augsburg come Mahagoni Bar, Peaches, Nachtcafé e Mo Club e tra una birra e l’altra mi sono sempre divertito tantissimo.

Party in Albertus Magnus Studentenwohnheim. Credit: Chayangkoon Mangkornkarn
Party in Albertus Magnus Studentenwohnheim. Credit: Chayangkoon Mangkornkarn

Ma coi miei amici non ho condiviso solo serate di festa. In più occasioni abbiamo deciso di avventurarci al di fuori di Augsburg per scoprire città nuove e questa voglia di viaggiare ci ha portati fino a città come Nürnberg, Berlino (dove abbiamo partecipato allo Spree Break organizzato da ESN Deutschland), Lindau (col suo bellissimo mercatino di Natale) e Dachau (dove abbiamo visitato il campo di concentramento). Grazie a queste gite abbiamo potuto apprezzare il grande impegno dei ragazzi di ESN, i quali hanno organizzato per noi studenti Erasmus anche numerosi eventi di ogni genere tra cui un allenamento di Wheelchair Basketball, la visita al birrificio Brauhaus Riegele e serate sulla pista di pattinaggio.

Me in Berlin.
In Berlin.

L’Erasmus ad Augsburg è divertimento, viaggiare e „Bretzel, birra e rock ´n roll“, ma c’è anche altro. Essendo ancora uno studente, ho trascorso la maggior parte del semestre all’università e devo dire che mi sono trovato molto bene. Il campus è un bellissimo mix di natura ed edifici moderni e all’avanguardia e l’organizzazione è davvero ottima. I professori dei corsi a cui ho partecipato sono molto gentili e disponibili e le lezioni sono state tutte molto interessanti e coinvolgenti. In Italia c’è grande distacco tra studenti e professori e questo mi ha fatto apprezzare ancor di più l’approccio dei docenti dell’Università di Augsburg.

Conoscere gente fantastica da ogni parte del mondo, esplorare luoghi nuovi, parlare e imparare una o più lingue straniere, vivere esperienze nuove, confrontarsi con un mondo nuovo e arricchire le mie conoscenze.

Author & Pictures (except the one from the party): Alessandro Palma

België is meertalig, maar de Belg nog niet!

Laat me toe mezelf even voor te stellen. Ik ben in België in een Franstalig gezin geboren, maar in een tweetalige omgeving. Meertalig zijn komt niet zo vaak voor in België, hoewel het een drietalig land is. Dat is jammer omdat die talen een groot potentieel betekenen op cultureel vlak en ze slechts in kleine mate worden benut. Dit is niet voor iedereen het geval. Zelf heb ik mijn hele jeugd met twee talen gejongleerd en dit heeft de persoon die ik vandaag ben, gevormd. België bezit volgens mij een grote troef waaruit we meer zouden moeten halen.

Het Atomium in Brussel
Het Atomium in Brussel

Een klein en toch ingewikkeld land

België telt drie officiële talen. Uiteraard is er het Frans en het Nederlands, maar daar hoort ook nog het Duits bij! Hoe leuk en simpel dit ook lijkt, België is een heel ingewikkeld land. Laten we het dus enkel over Brussel hebben, daar is alles officieel tweetalig. Maar in de feiten zal je heel weinig Nederlands horen als je in Brussel rondloopt. In de Belgische hoofdstad wonen vooral Franstaligen, die er met tien keer zo veel zijn dan de Nederlandstaligen. Dit verschilt sterk met de rest van België waar de Nederlandstaligen de meerderheid vormen. Je snapt het, Brussel is een héél moeilijke stad.

Moeilijk gaat ook!

Deze situatie is nooit een probleem geweest voor mij. Mijn ouders hebben mij van jongs af aan in het Nederlands willen onderdompelen, door me naar en Nederlandstalige school te sturen. Het leren ging voor mij gelukkig moeiteloos, ook omdat mijn familie tweetalig is. Mijn grootvader was namelijk Nederlandstalig. En daar zit je dan: een 12-jarige tweetalige die naar het secundair trekt. Ik besloot dit in beide talen te doen. Enkele scholen bieden de fantastische kans om in het Frans én in het Nederlands te leren! In feite had ik ongeveer een derde van de lesuren in het Nederlands.

Een ideale wereld bestaat niet… Of toch?

Stadhuis op de Grote Markt in Brussel
Stadhuis op de Grote Markt in Brussel

Hoewel dit systeem niet perfect en zeker niet gemakkelijk te implementeren is, is het zeker en vast een boeiend concept. Bovendien levert het positieve resultaten op. Daardoor heb ik na de lagere school nog verder in het Nederlands kunnen studeren terwijl ik ook mijn moedertaal, het Frans, kon verbeteren. Volgens mij zou de volgende stap moeten leiden naar enkel maar tweetalige scholen vanaf de kleuterklas. Door deze specificiteit van ons land in de praktijk toe te passen, zouden kinderen van jongs af aan tweetalig kunnen zijn zonder enige inspanning te leveren! Als het kind later dan een derde taal wil leren, wordt dat een simpele klus, omdat het brein al lang getraind zijn op het leren van talen. Volgens mij valt er enkel winst te rapen!

Ik ben me er natuurlijk van bewust dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan. Het kan ook heel naïef lijken om op 21-jarige leeftijd te beweren dat tweetalig worden eenvoudig is. Niettemin heeft men nu alvast kleine stapjes in de goede richting genomen. De volgende stap is er misschien eentje van een reus!

Het Atomium, zicht van onderaan
Het Atomium, zicht van onderaan

Author & Pictures: Aurélie Gillain

Sätt ljuset in i världen

Idag är det den 13 December, det är Luciadagen. På Luciadagen firar man en av de största religösa högtiderna i Sverige, även om firandet i modern tid inte är så starkt förknippat med religion längre. Då firar man att de kortaste dagarna på året är över, man hälsar de längre och ljusare dagarna välkomna. Man kan säga att Luciadagen är vinters motsvarighet till den bättre kände midsommaren. I det följande ska vi förklara festens historia och traditioner.

Luciadagens historia

Kanske undrar du varför man firar det kortaste dagen just den 13 December, eftersom du förmodligen vet att årets kortaste dag egentligen är den 21 December. Men det är lätt att förklara, om vi påminner oss om vilken kalenderräkning man hade när Luciafiradet började: Europa hade den julianska kalenderräkningen, och enligt den så inföll Luciadagen samma dag som vintersolståndet.

Sankta Lucia, alltså den heliga Lucia, är ett helgon i den romersk-katolska kyrkan och har sitt ursprung i Sicilien. Lucia dog på 300-talet och är skyddshelgonet till Syrakusa. Namnet Lucia kommer från latin (lux) och betyder ljus. Idag vet man inte precis hur luciafirandet utvecklades, men de första historiska bevisen på luciafester går tillbaka till medeltiden. Folk firade fester för att ringa i jultiden. På 1700-talet fanns det första rapporter om vita kläder som människaor hade på sig i samband med luciafirandet. Lite senare, på 1800-talet, spred sig denna sed från Västsverige, Dalsland, Bohuslän, Västergötland och Värmland, över hela landet.

Luciafirandet idag

Kerze1_Idag är Lucia inte någon särskilt religös högtid längre, utan snarare en fest för familjer och barn. De viktigaste symbolerna är vita kläder som barnen har på sig, samt ljus som bär i sina händer och på huvudet. Vanligtvis börjar Luciadagen tidigt på morgonen, hemma hos familjer, och forstätter i skolor, på dagis, universitetet och arbetsplatser. Hemma är det den äldsta dottern i familjen som är Lucia. Hon är klädd i en vit klänning med rött sidenband runt midjan och bär en krona med levande ljus på huvudet. Alla andra tjeierna följer henne som ”tärnor”. Tärnorna bär också vita kläder, men de har glitter i håret och runt midjan. I sina händer håller de var sitt levande ljus. Poijkerna får naturligtvis också delta i Luciatåget: De föreställer så kallade ”stjärngossa”, ”pepparkaksgubbar” eller ”tomtar”.

Men varför bär alla människor ljus på denna dag, kan man undra. Nu behöver vi komma ihåg att solen i stora delar av Sverige aldrig går upp mitt i vintern, så folk vill lysa upp mörkret och bringa ljus till hela landet och till världen.

Svenskarna är söta

Firar man någon högtid i Sverige, så får man inte glömma sötsaker, så klart: Som överallt i hela världen finns det speciella maträtter till speciella fester och högtider. På Luciadagen brukar man baka ”lussekatter”, en vetebulle med jäst som är gulfärgad av saffran. Med lite fantasi kan man se att den klassiska lussebullen ser ut som en katt.

lussekatter_ Kopie2Namnet ”lussekatt” består av två delar: Lusse är en alternativ benämning på Lucia. Andra delen, „katt”, hänvisar till katten, alltså djuret. Tidigare kallade man bullarna för djävulskatter, darför att i Tyskland var det djävulen som serverade dem. Och, som ni alla förmodligen vet, var katter förr i tiden djävulens hjälpare.

Nu ska vi avsluta vår lilla berättelse om en av Sveriges stora fester och, i typiskt svensk tradition, fika med våra lussekatter.

Ha det så bra! Vi önskar er alla God Jul och Gott Nytt År!

Text: Angie Czygann & Tobias Lorenz
Proofreading: Sarah Weitkamp
Pictures: M & A Czygann

Nie mój cyrk, nie moje małpy?

Cześć, nazywam się Ola, urodzona jako Warszawianka, a wychowana w Niemczech. Spędziłam w tym dość dziwnym kraju większość mojego życia i niektorych rzeczy do dzisiaj nie udało mi się pojąć.
Nie jestem do końca pewna czy ktokolwiek będzie czytał moje powstające wypociny, w razie czego, witam szanownego czytelnika! (i z góry przepraszam za popełnione błędy.) Od razu ostrzegam że ten artykuł powstał o czwartej rano w panice
otóż zupełnie zapomniałam o nim, i nie napisałam niczego wcześniej. No to jedziemy z tym koksem.

Bywam, nie bywam? W sumie sama nie wiem

Nie wiem jak u ciebie, ale ja zawsze miałam problem z następującym pytaniem: “Skąd jesteś?”. Od dziecka nie bardzo mogłam sobie lub innym odpowiedzieć na to pytanie, bo skąd tak właściwie? Z Warszawy? Trochę głupio ponieważ tam się tylko urodziłam i jeździłam odwiedzać nieliczne ciocie i wujków. Z Niemiec? Też nie, przecież wychowałam się w polskiej rodzinie, mówiąc, pisząc i myśląc po polsku. Spędzając każde lato u dziadków w uroczych betonowych blokach, które żartobliwie nazywaliśmy “pastelozą” i bawiąc się na nocnym hot spocie lokalnych meneli. Kończy się więc tym, że odpowiadam dłuższą historią o tym, jak to się urodziłam tam, a wychowałam tu mówiąc w tamtym języku. Czasem to jest dosyć czasochłonne,ale cóż, co zrobić?

Codzienne obserwacje

Poland-GermanyballCzasami sie czuje w tym jak podwójny agent. Dwie tożsamości, od zewnątrz niewidoczne, wypuszczone w świat, cicho obserwując różne społeczeństwa. Pozwólcie więc, bym się podzieliła owymi obserwacjami, zebranymi w moim życiu codziennym.

Niektóre zachowania w Niemczech do tej pory mnie zadziwiają, na przykład gapienie się sobie nawzajem w oczy przy każdym(o tak, każdym!) toaście. Jest to szczególnie ekscytujące, kiedy znajdujesz się w wiekszym towarzystwie i musisz odczekac, aż wszyscy wytrzeszczyli na wszystkich oczy i w międzyczasie twoje piwo straci cały gaz.

Następna rzecz, którą zauważyłam mieszkając w przepięknej Szwabii, dotyczy imion i przezwisk. Po polsku każde dłuższe imię, jak n.p Katarzyna, Małgorzata lob Aleksandra mają swoje skróty: Kasia, Małgosia i Ola. Niektóre są podobne do całego imienia, inne mniej. I tu sie zaczyna problem dla Niemców.

W moim otoczeniu (szkoła, przedszkole, rodzice przyjaciół) nie każdy mógł do końca pojąć, o co chodzi. Jak to jest że człowiek na imię ma inaczej niż go zwą? Dla dobrze zorganizowanych Niemców był to horror. Był to również powód dla jednego z najbardziej zawstydzających wydarzeń mojego życia.

A więc od urodzenia wszyscy mówili do mnie Ola, logiczne, prawda? Polska rodzina i cała reszta szerokiego kręgu znajomości, jakie miałam będąc rocznym dzieckiem. Nigdy wcześniej nawet nie słyszałam imienia Aleksandra. Przeprowadziliśmy się do Niemiec jak miałam zaledwie roczek. Ponieważ bardzo nie chciałam iść do przedszkola, bo bałam się ludzi którzy mówili do mnie po niemiecku, rodzice postanowili mnie wsadzić tam dopiero na ostatnią chwile, rok przed rozpoczęciem podstawówki, w wieku pięciu latek.

Codzienne wesołe dreptanie do przedszkola i przyzwyczajanie sie do ludzi i nowego jezyka szło mi całkiem dobrze, przynajmniej tak myślałam. Ludzie, kiedy do mnie mówili, zawsze wołali Aleksandra. Kto to k*rwa jest Aleksandra?! Przecież ja jestem Ola. No i wydało się że przez pierwsze 5 lat mojego życia nie wiedzialam jak sie nazywam i absolutnie nie kojarzyłam własnego imienia. Musiało to robić bardzo dobre wrażenie…

Z drugiej strony jednym z wielu ostatnio pojawiających się polskich fenomenów jest nadmierne spolszczanie wszystkiego. “Fejsbuk”, “Zadzwoń do Saula”, “Sisterka” aż się oczy wykrzywiają. I po co to wszystko? Czy naprawde trzeba psuć wlasny jezyk zawłaszczając obce słowa i, co gorsza modyfikując je? Czy nie jest to lekka przesada? Przecież mamy tak piękny język, pełen potencjału poetyckiego i komicznego. Sam fakt, że pier*olić można w-; za-; na-; o-; przy-; od-; itd. jest piękny i wyjątkowy i warty docenienia!

No nic, zbyt szeroki temat, na tak krótki artykuł.

Wszystko ma koniec, tylko kiełbasa ma dwa

Wracając do “dylematu” z początku, siedząc tu o czwartej rano, słuchając soundtracka (spolszczenie intended) do Wiedźmina 3 i rozmyślając o tym wszystkim, nie bardzo jestem w stanie dojść do jakiegokolwiek wniosku. Może to i lepiej? Może podwójna tożsamość to jest właśnie zaleta? Po co się decydować, skoro można mieć i to, i to?

Na sam koniec chciałabym złożyć różne podziękowania: Dziękuję moim rodzicom, że udało im się dwujęzyczne wychowanie i zachowanie moich umiejętności pisania, mówienia i czytania w dwóch językach. Nie jest to łatwa sprawa ale daliscie rade, dzięki za to. Chciałabym również podziękować CD Projekt Red za wydanie najlepszej gry komputerowej z najlepszym soundtrackiem na świecie. Słuchając ścieżki dźwiękowej do gry (i dodatków), jestem w stanie przeżyć sesję i pisanie różnych wypocin (między innymi ten artykuł). Gorąco polecam!

Rowniez dziekuje Tobie, drogi czytelniku. Za czas i uwagę, wielkie dzięki, bywaj!

Text & Picture: Aleksandra Goralska